Çok sevdiğim bir arkadaşımın hediyesi olan “Kendini Arayan Adam” adlı romanda dikkatimi çeken tek bir cümle vardı. Kitap birinin günlüğünü konu alıyordu. Dikkatimi çeken cümle ise; “…işte bu yüzden insanlar konuşur, ben susarım” idi.
Niye bunları yazdığıma gelince; sanırım benim de kendimi aramam gerekiyor. İnsanlar bana çok farklı görünmeye başladı. Herkesin dediğim dedik tavırlarına sıkça tanık olmaya başladım. “Kimsenin kimseye ne saygısı ne de sevgisi kalmış” düşüncesi iyice beynime işlemeye başladı. Hele ki, bu tavırları birinci sınıf insanlar olarak tanımladığım güruhtan da görünce, acaba yanılgıda olan ben miyim diye sorgulamaya başladım kendimi.
Bağnazlıklar etrafı o kadar sarmış ki, herkes doğruyu savunduğunu iddia edebiliyor. Muhakkak ki, her doğruda bir gerçeklik payı vardır, ancak bu yanılma payının da olmadığını göstermez. Bu sebepledir ki, “tek gerçek, gerçeğinde bir çelişki olduğudur.”
Şu ana kadar doğruyu yaptığımı iddia etmedim. Doğruyu yaptığımı düşündüm, ancak bunu yaparken de bağnazlık yapmadığımı düşünüyorum.
Her düşüncede de yanılgı payı vardır. Benim de yanılgılarım muhakkak olmuştur. Belki de hala bir yanılgıyı savunuyorumdur. Olur ya; yanılgıya düşüp bir kalp kırdıysam, kırılan kalbimdir.
Sanırım benim de kendimi aramamın vakti geldi, çünkü doğrularımdan şüphe duymaktayım.
…işte bu yüzden insanlar konuşurken, ben susacağım…
Bu kitabı benimde okumam gerekli