Ban: Bu yazıları kitaplaştırmalısın.
Arkadaşım: Şu an erken olduğunu düşünüyorum. Bu şekiilde beklediğim ilgiyi görmez.
Ben: Çevremden en az x kadar satış yaparım. Bırak içeriği başkaları değerlendirsin.
Arkadaşım: Bu şekilde satışı istemiyorum. İçeriği ile satılmalı.
Ben: İlk adımları dostlar ile atmazsan, ikinci adımı atamazsın…
Son cümlede adeta kendimle çeliştim, çünkü kitabımı almak isteyen dostlara bizzat mani olmuş; birçoğunun almasına engel olmuştum.
Evet, belki dostlarımla aynı hata içerisinde bulundum, ancak sevdiğim birinden bu desteği nasıl esirgeyebilirdim ki?…. Kendi egolarım uğruna mıydı yaptıklarım yoksa ben bir bencilmiydim. Belki bilinç altı bunu reddedecek, ancak bunun başka bir açıklaması olamazdı; çünkü onun da bir gururu vardı ve o, bu yüzden farklıydı. Gururla mücadelede yenik düşmeme rağmen, zaferi başkasından beklemek ne kadar da tezat.
Kimbilir, belki de arkadaşıma söylediğim son cümleydi aslolan. Basit ve sıradan…
… işte bu yüzden o, benim arkadaşımdı…
Karışık bir yazı olmuş, anlamakta zorlanıyorum
Ya benim algılama ile ilgili sorunum gene gündemde ya da “yazdığını sadece kendisi anlayan ve bu yüzden şifreli yazan yazarlar” kategorisine dahil oldun sen de 
“Yazdığını kendisi bile anlamayanlar” kategorisindeyim galiba