Bazen kalemimden çıkan eski yazılara rastlıyorum da, ne kadar çocuksuymuşum diye yadırgıyorum kendimi. Dert ettiklerim, tebessüm ettiklerim ne kadar da sıradan.
Bugün dünümü yadırgadığım gibi, bugünümü de yadırgar mıyım yarınlarda? Yadırgarım değil mi? Hangi gün dünü yadırgamadım ki, yarınlar farklı olsun. Bunu biliyorken dünleri neden yadırgıyorum? Hala çocuksu, hala sıradansam, neden yarını bekliyorum?
Dünü yadırgamak, bugüne paye edinmek her yiğidin harcı değildir.
Hem yadırgasan ne olacak? Değişen ne olacak? … Kendini sorguladığında
cevapsız soruların askıda kalmıyor mu? Dünde ben “bendim” bugün de benden geriye yine ben kalan sefilim.. Fazla deşelemeye gerek yok:)
Kafayı yer insan:)