Kulüplerine olan sevdalarından veya cebindeki akrebin aç kalmasına dayanamadığından dolayı cehennemde yanmaya rıza gösteren başkanlarımız, teknik direktörlerimiz ve futbolcularımız var bizim. Bir de bizim için günah işledi diye onları savunan insanlarımız…
Durup düşündüğümde kederleniyorum. Kendince bir doğru uğruna yanlışlar ardı sıra yapılıyor. Ah o doğru yok mu, her günahı nasıl da aklıyor zihinlerde. Vatan uğruna, din uğruna, dil uğruna, sevgili uğruna, takım uğruna… Bir hırsıza sorsam, ekmek uğruna diye savunacaktır kendini. Ne zaman öğrenecek insanlar günahın masumiyeti olmadığına? Ne zaman düzelecek dünya?