“Delikanlı çağlarım” derler ya, işte o çağlardaydım; çağıma inat muziplik yapıyordum. Bir çocuk misali… Bu halim rahatlatıyordu beni; kendimi daha kolay inkâr edebiliyordum çünkü… Ancak bu şekilde annemin mahremimi görmesi, kardeşimin yemeğimi hazırlaması, babamın “aslan oğlum” diye kucaklaması incitmiyordu gururumu. Çocuktum çünkü… Hâlâ çocuk… Ağlamak da serbestti, kızmak da, kırmak da.
Engelli parkına giderdik babamla. Çocuk parkı derdim ben. Büyüyünce çocukluğumu özlemeyeyim diye geliyorum derdim babama. Sık sık gelirdik parka. Diğer çocukları görmek hoşuma giderdi. Birçoğu Ferrari derdi oturduğu sandalyeye. Akü bitene kadar yarışırdık. Akü bittiğinde benzin bitti sanırdık. Beni hep babam iterdi.
(daha fazla…)
Son Yorumlar